• Kim Kruit

Bang voor de boze wolf

Gisteren zag ik een stukje van het tv-programma “de wereld draait door”. Openhartig werd er gesproken over de angsten van de tv-presentator, Mathijs van Nieuwkerk, en zijn gast, Prof. Dr. Erik Scherder. Het topic over mijn eigen angsten staat al langere tijd op mijn lijst. Blijkbaar is er een bepaalde angst om hier openhartig over te zijn, maar na het zien van dit fragment durf ook ik een deel van mij angsten onder ogen te komen.


Ik zag twee beren

Acute paniekstoornis. Deze term kwam heel even ter sprake aan de tafel van DWDD. Direct herkende ik de symptomen, ik heb alleen nooit een officiële diagnose gekregen. Voor ik moest toegeven dat ik niet meer kon en in een heuse burn-out terecht kwam, ontwikkelde ik een scala aan angsten. Ik durfde niet meer te reizen met het openbaar vervoer. Ik had veel moeite om mijn eigen boodschappen te doen, zelfs een kopje koffie drinken met mijn moeder was mij te veel. Ik zag overal beren op de weg. Grote beren, met machinegeweren op hele hoge bergen.


Het regent, het regent

Langzaam maar zeker werd mijn wereld steeds kleiner. Tijd kreeg een heel ander begrip. Ik kwam er pas veel later achter dat ik sommige mensen al maanden niet had gezien, voor mij leken het slechts enkele weken. Een simpele busreis van nog geen halfuur koste mij zoveel energie, dat ik er al dagen tegenop zag. Ik kon de hoeveelheid prikkels niet meer goed verwerken, tenminste dat is mijn eigen redenering, want goede officiële hulp heb ik helaas nooit gehad.


Ik heb veel te lang doorgelopen met mijn klachten tot ik huilend wakker werd van totale uitputting. Ik had fysiek en mentaal pijn. Ik dacht dat ik nooit meer zou stoppen met huilen. Ik dacht dat er iets goed mis met mij was. Ik spoorde niet. Ik dacht dat ik gek aan het worden was. Mijn lichaam had al veel eerder signalen aangegeven, maar ik ben heel goed in vermijding en het verzinnen van excuses.


Ik ben niet bang voor de boze wolf

Ik raakte de controle kwijt en dat is heel beangstigend. Eerst verloor ik controle over mijn werkzaamheden. De stapel werk werd steeds groter, totdat ik het niet meer overzag en steeds meer achterop raakte. Hierdoor werd de druk nog groter en raakte ik meer en meer mijn controle kwijt. Na verloop van tijd verloor ik ook de controle over mijn gedachten. Ik kon niet goed meer relativeren en elke opdracht werd een reus. De simpelste dingen kon ik niet meer aan en koste mij meer tijd dan wanneer ik ze direct had uitgevoerd.

Uiteindelijk heb ik door heel veel rust, beweging en een heleboel mindfulness oefeningen en meditatie mijzelf weer in een opwaartse stroming gekregen. Dat was een lange hobbelige weg met vallen en opstaan.


Toen kwam het zonnetje en maakte alles droog

En is het nu weer helemaal goed? Nee, ik heb nog steeds vreemde angsten. Eén ervan is de angst niet weg te kunnen. Heel toepasselijk heb ik een angst ontwikkeld om controle kwijt te raken. Ik wil koste wat kost nooit meer terug naar die tijd. Het uit zich op een hele vreemde manier. Ik moet plassen. Zodra ik denk dat ik niet meer weg kan, moet ik plassen. Dit kan zo hoog oplopen dat ik echt fysiek veel pijn heb. De angst dat ik niet kan gaan plassen wanneer ik dat wil, heeft ertoe geleid dat ik sommige dingen liever vermijd. Denk daarbij aan reizen die langer duren dan een uur. Zeker als ik niet zelf achter het stuur zit vind ik het een hele uitdaging.


Er zijn dus restanten die ik graag nog wil tackelen, maar ik ben van ver gekomen en ik ben heel blij met hoe het nu gaat.


Moeder de gans

Om terug te komen op het moederschap, want daar schrijf ik natuurlijk het liefst over, heb ik ook veel angsten onder ogen moeten komen. Als je ergens de controle kwijtraakt is het tijdens de bevalling. Later in het moederschap heb je ook maar beperkte controle over de gang van zaken. Doodeng.


Ik heb menigmaal ’s nachts doodsangsten gehad voor de bevalling. Ik kreeg mijzelf dankzij mijn eerdere oefeningen vaak wel weer rustig. Angst hebben voor het onbekende is niemand vreemd, maar een bevalling leek mij zo ontzettend heftig. Ik wilde alle bevallingsverhalen horen, zelfs de meest erge horrorverhalen. “Als zij het konden, kan ik het ook’, zei ik vaak tegen mijzelf en dat hielp. Ik had een soort controle verworven door zoveel mogelijk informatie te verorberen, mij mentaal voor te bereiden door meditatie en alles zo goed mogelijk klaar te zetten. Het werkte, althans voor even.


Toen Noa er eenmaal was heb ik vaak gedacht: ‘Wat heb ik gedaan?” Niet zozeer voor mijzelf, maar wel voor mijn kleine, tere baby’tje. In wat voor wereld heb ik haar neergezet? Waar gaat ze allemaal mee te maken krijgen? Welk leed zou haar overkomen? Ik kon er hartkloppingen van krijgen. De angsten zullen mede door de hormonen zijn geweest, want over deze vraagstukken hebben we natuurlijk voor Noa kwam al nagedacht, maar het kon mij soms overweldigen. Pure paniek, absolute angst. Het is mede de reden waarom ik het nieuws zoveel mogelijk vermijd, maar wel boeken lees als: “De meeste mensen deugen” en ‘Feitenkennis: 10 redenen waarom we een verkeerd beeld van de wereld hebben en waarom het beter gaat dan je denkt”. Dat helpt mij om te relativeren, want daar heb ik soms nog best wat moeite mee.


Bedankt voor het lezen.


Heb je zelf leuke anekdotes? Ik lees ze met plezier.

Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.

36 keer bekeken

Contact

Bastion 58

3823 BR Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

  • Facebook - Black Circle
  • Black Instagram Icon

© 2020 by Lagom Lifestyle