• Kim Kruit

Berusting

En dan komt er berusting. Het is zoals het is. Er is een zekere nieuwe balans en een nieuwe nu. We kijken het aan. Van dag tot dag.


Motivatie

Wauw, wat waren de afgelopen weken heftig. Van de één op de andere dag wordt er gevraagd om je levensstijl om te gooien. Je vertrouwde routine opnieuw in te stellen. Je verstand weet dat het nodig is, want laten we wel wezen, het draait om overleven. Hoe overleven we deze pandemie?


Er is motivatie, maar het is een extrinsieke motivatie. Een motivatie die van buitenaf wordt opgelegd. Er wordt verteld hoe we moeten leven en dat zijn we niet gewend. We kennen deze motivatie wel: We zouden moeten afvallen omdat het gezonder is en daarmee ziektes kunnen uitstellen of vermijden. Maar als je er zelf niet achter staat, als er geen intrinsieke motivatie is, dan lukt het niet. Nu hebben we die keus niet. We moeten! En dan kom je in een emotionele achtbaan terecht. Je kunt het vergelijken met rouwverwerking. Iets was en komt niet meer terug. Mentaal doet deze tijd veel en we kunnen er niets aan doen, behalve ermee proberen om te gaan.


Verwerking

Ondanks dat er voor mij niet super veel veranderde vond ik de afgelopen weken heftig. Ik moest gaan omdenken en emoties toelaten. Deze emoties waren er immers toch al. Proberen ze te verbloemen of weg te stoppen heeft geen zin. Dan komt de klap alleen maar wat later. Ik ben boos geweest en verdrietig, ik heb het ontkent en uiteindelijk geaccepteerd. Veelal liepen deze emoties kriskras door elkaar. Ik was aan het herprogrammeren of op z’n Jochems: “Begin maar helemaal opnieuw.”


Ontkenning

“Het zal allemaal wel loslopen”, “Over een paar weken is het allemaal voorbij” “Het is niet meer dan een heftige griep” en “In Nederland gebeuren deze dingen niet”.

Ik heb het allemaal gedacht. Typisch gezonde voorbeelden van ontkenning. Ontkenning hoort erbij en is een vorm van zelfbescherming. Het is onderdeel van omgaan met de nieuwe realiteit en ik betrapte mij erop dat ik mij deze crisis soms rooskleuriger inbeeldde dan dat het in werkelijkheid is. De werkelijkheid was zo heftig dat ik het nodig had om deze situatie zo af en toe keihard te ontkennen. Zolang je niet in de ontkenning blijft hangen is dat heel gezond.


Boosheid

Omdat er geen uitweg meer is, is er een gevoel van onmacht. Ik voelde mij een opgesloten dier. Door deze onmacht werd ik boos. Ik kreeg een korter lontje. Noa en/of Bart zaten mij steeds meer in de weg en dat liet ik zo af en toe merken. Ik merkte dat ik mij juist meer terug wilde trekken. Een deken over mijn hoofd en wachten tot het over is. Het uitten van deze boosheid zorgde juist weer voor schuldgevoelens. Het was gelukkig een hele korte fase, maar wel een heftige fase waarbij ik voornamelijk mijzelf in de weg zat.


Verdriet

En dan is er verdriet. Dit gevoel is er nog steeds zo nu en dan en zal voorlopig ook niet weggaan. Ik mis mensen. Een praatje in de supermarkt, een kopje koffie met de oude garde op de sportschool, even op bezoek bij mijn ouders. Nu het er niet meer is, realiseer ik mij pas hoe waardevol al die momentjes zijn.


Ik heb verdriet om verschillende dingen, maar de meeste zijn gelinkt aan Noa. Noa die niet met andere kinderen kan spelen. Even de speeltuin in of naar het zwembad. Noa die nu niet kan knuffelen met haar opa’s en oma’s. Vooral dat laatste laat een brok achter in mijn keel. Noa groeit nu zo hard. Wanneer de opa’s en oma’s haar zien is ze een heel ander meisje. Dit doet zeer. Mijn ouders hebben één kleinkind en die moeten ze nu missen. De video-dates met samen eten en een kopje koffie met "jòka" (chocola) zijn leuk, maar niet hetzelfde als wanneer je haar kunt oppakken, vasthouden en knuffelen.


Acceptatie

En dan komt er acceptatie, berusting en tel je je zegeningen. We zijn gezond en onze geliefden ook. Hoe fijn! Doe waar je invloed op hebt. We nemen het zoals het komt. We maken er het beste van. Contact houden met dierbaren door te bellen. We sturen zo nu en dan wat op naar de opa’s en oma’s, zodat ze toch iets tastbaars in handen hebben. We hebben een nieuwe balans gevonden, met structuren en rituelen die in een gezin zo belangrijk zijn. We zijn weer met beide benen op de grond gezet en beseffen ons weer hoe fragiel het leven kan zijn. Dat maakt de mooie momenten nog mooier en beleven we het leven nog intenser.


Ik geloof niet dat we teruggaan naar het oude. Ik hoop dat we niet teruggaan naar het oude. Ik hoop dat de mooie initiatieven staande houden, dat we blijvend dankbaar zijn voor deze mooie wereld. Dankbaar zijn voor ons kleine kikkerlandje met al zijn verschillende inwoners. Ik hoop dat we de aarde met meer respect gaan behandelen en wij ons blijvend realiseren dat consumeren niet datgene is waar het om draait in het leven. Het draait om familie, vrienden, goede buren, naar elkaar omkijken, voor elkaar klaarstaan en het draait om liefde! Heel veel liefde!


Desalniettemin hoop ik dat ik snel iedereen weer live kan zien en een dikke knuffel kan geven. Blijf veilig en gezond! Tot snel!


Bedankt voor het lezen.


Heb je zelf een verhaal of een reactie op deze? Laat het vooral weten.


Abonneer je op de nieuwsbrief en lees als eerste de nieuwste mama-verhalen.

Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.

0 keer bekeken

Contact

Bastion 58

3823 BR Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

© 2020 by Lagom Lifestyle