• Kim Kruit

Corona frustraties

De dagen worden korter en het weer wordt natter en kouder. Het coronavirus grijpt weer om zich heen en we moeten nog een hele herfst en winter door. Ik ben er nu al helemaal klaar mee, ook al begrijp ik het best.


Herfstweer

Het is typisch herfstweer. Het regent. Toch wil ik naar buiten. De Coronamaatregelen zijn weer aangescherpt en ik blijf erbij dat de beste preventie frisse lucht, beweging en gezonde voeding is. Daarbij is er niet zoiets als slecht weer, alleen slechte kleding. Dus hop, hop, regenkleding aan en gaan.


Wanneer het regent is het niet handig om op de fiets naar buiten te gaan. Met een paraplu in de hand vind ik het zelfs gevaarlijk. Zeker wanneer er een klein peutermeisje voor op de fiets zit. Ik zet Noa ingepakt in de kinderwagen en neem direct mijn boodschappentas mee, want die gezonde voeding moet er ook nog komen.


Mondkapjes advies

Gewapend met een mondkapje ga ik naar de supermarkt. Ik vind dat mondkapje niet eens zo erg. Als andere mensen daar een veiliger gevoel van krijgen wil ik hem best op doen. We hadden voor ons weekje in Duitsland al mondkapjes in huis. Wasbare natuurlijk, want we dienen ook een beetje aan het milieu te denken. Gelukkig hebben we een hele handige oma die voor ons een paar mooie trendy mondkapjes onder de naaimachine in elkaar had geflanst. Een mondkapje in je jaszak meenemen is een kleine moeite.


Winkelwagen plicht

Het is gelukt om droog aan te komen in de winkel. Bij aankomst zie ik tot mijn verbazing dat er geen mandjes meer zijn. Er staat een groot bord dat aangeeft dat een winkelwagen voor iedere bezoeker verplicht is. Daar komt mijn eerste dilemma. Een winkelwagen, een kinderwagen en proberen een peuter in bedwang houden is gewoon geen optie. Ik had natuurlijk al bedacht dat het handiger is om Noa in de kinderwagen te houden. Dat is al uitdagend genoeg, want natuurlijk wil Noa eruit! Gelukkig ben ik dit keer de anti-mekker-stekker (speen) niet vergeten en verloopt het rustig.


Ik begrijp dat de winkelwagenplicht de illusie creëert dat er anderhalve meter afstand wordt gehouden omdat er een wagen tussen zit. Die illusie creëer ik ook met mijn wagen, maar waar laat ik mijn boodschappen.


Vuile dief

In mijn boodschappentas! Dus ik heb een afstandhouder in mijn ene hand, mijn tas in de andere en een mondkapje op mijn smoel. Ik zit goed toch?


Helaas pindakaas. Wanneer ik de boodschappen in mijn tas doe word ik aangesproken. Schijnbaar dacht de heer van de supermarkt dat ik de boodschappen aan het stelen was door vlug de items in mijn tas te verstoppen. Ik probeerde mijn benarde situatie nog uit te leggen en legde de tas open op de kinderwagen als alternatief. Hierdoor kon ik niet alle boodschappen meenemen, maar goed, ik had wat gezonde voeding liggen. Naar de kassa.

De dialoog aangaan

Wanneer je niet aangeeft wat je dwarszit kan er ook niets aan worden gedaan. Dus bij de kassascan ga ik de dialoog aan met één van de medewerksters. Ik leg uit dat het voor mensen met een kinderwagen heel onhandig is dat er geen mandjes meer zijn om de boodschappen in te vervoeren. De medewerkster kwam met de suggestie aan om de boodschappen in de tas te doen.


Aha! Maar dan word ik beschuldigd van diefstal. De medewerkster was ietwat verbaasd daarover, waarop ze de dialoog eindigde met: “Tja, ik ga niet over de regels.” Einde dialoog.


Kokend

Mensen, ik doe ook mijn best. Ik probeer er ook nog wat van te maken en laten we gewoon even samen denken naar de meest werkbare manieren van omgang. Ik suggereer nog bij de medewerkster van de supermarkt om het in de groep te gooien. Ik kom nog met de optie om achter de balie een x aantal mandjes neer te zetten voor de mensen die met een kinderwagen komen.


Herinner je je die winkelwagen illusie nog? Ik schrijf expres illusie. Tijdens het boodschappen doen kwam namelijk een mevrouw los van haar winkelwagen. Vervolgens schampte ze achter mij langs om een doosje aardbeien te pakken.


De rek is eruit

Misschien komt het door de donker wordende dagen. Misschien komt het door de wat rusteloze nachten of de druk van de aankomende verhuizing, maar ik merk dat de rek er een beetje uit is. Ik was boos en gefrustreerd toen ik thuiskwam. Ik erger mij aan al die opgelegde regeltjes en aan de vele verschillende regeltjes wat ervoor zorgt dat ik het eigenlijk nooit echt goed kan doen.


Terwijl de simpelste dingen vaak worden genegeerd. Was je handen en houdt afstand. Met name die laatste is iets wat de mens zelf zal moeten hanteren want daar gaan regeltje niets aan veranderen.


Voor de tweede keer wilde ik net weer iets gaan ondernemen. Met Noa naar de sportschool bijvoorbeeld. Nu toch maar weer even niet, want nog steeds geldt dat de gezondheid van de grootouders voorop staat. Ik baal van al die maanden dat ik mij netjes aan de regels heb gehouden en we gewoon weer terug naar af gaan.


Het beste ervan maken

Het is zoals het is en we zullen het ermee moeten doen. Toch doet deze hele situatie wel wat met je als mens. Ik mis mensen. Ik mis de knuffels en vooral mis ik de vrijheid. De spontaniteit is eraf en geen vooruitzicht hebben op hoelang het nog gaat duren maakt het lontje alleen maar korter.


We zullen er met z’n allen het beste van moeten maken. Dus wees lief, hou een beetje rekening met elkaar en stuur vooral je manlief voor een boodschap.


Bedankt voor het lezen.


Wat vond je ervan? Ik lees graag je reactie.


Abonneer je op de nieuwsbrief en lees als eerste de nieuwste mama-verhalen.


Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.

53 keer bekeken

Contact

Bastion 58

3823 BR Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

  • Facebook - Black Circle
  • Black Instagram Icon

© 2020 by Lagom Lifestyle