• Kim Kruit

En nu?

Noa huilt naast mij in bed. Ze staat rechtop en wil eruit. Het is tijd om op te staan, volgens Noa dan. Ik wil liever nog even blijven slapen, want de nachtmerrie is nu niet in mijn slaap: De nachtmerrie is overdag en hij gaat niet zomaar over.


Dit was pas de eerste week

Tijdens deze virus crisis probeer ik mijn eigen adviezen op te volgen. We houden ons aan de vertrouwde regelmaat, maar de paar kleine uitjes die wij al hadden in de week zijn er nu helemaal niet meer. Bart gaat als man, de jager, op strooptocht naar de winkel. Ik wil er met Noa niet meer heen, maar ik mis nu al ons uitje. Het was onderdeel van ons vaste dagritme. Ik zag of sprak al weinig mensen en dat is nu haast nihil.


Ik bel de mensen op waar ik zorgen om heb. Een vriendin met toch al ernstige longproblemen. Mijn ouders. Mijn vader werkt door in de bouw, maar is ouder en heeft zwakkere longen. Mijn moeder als hartpatiënt. Barts ouders, dik in de 80 en een vader met Parkinson. Opeens realiseer je hoeveel mensen iets hebben, maar door onze goede gezondheidszorg kunnen ze het leven leven. Nu worden het opeens aandachtspunten. Punten van zorg.


Vrijheid

We zijn altijd haastig op zoek naar meer. Meer geld, meer spullen, grotere huizen, een betere functie, een snellere auto. Meer, sneller, beter. Het draait om consumeren! En wat blijkt nu? We hebben elkaar nodig! We hebben zorg nodig! Daar hoort onze aandacht en geld naar toe te gaan.


Het is een stuk vrijheid die we nu opgeven. Vrijheid die ik veel te lang voor lief heb genomen. Ik beschouw mij als een bewust persoon. Ik probeer zoveel als mogelijk in het hier en nu te leven, dankbaar te zijn voor alles wat we hebben en toch vergeet ik dat zo makkelijk, omdat het er altijd is. Nu het er niet meer is realiseer ik mij weer waar het echt om draait. Wat echt belangrijk is. Wat we echt nodig hebben. Ik schrijf het op voor als ik mij ooit weer ga afvragen waarom de zorg wéér duurder wordt. Ik schrijf het op, om het later niet te vergeten, wanneer het leven weer “normaal” mag worden.


Relativeren

Ik moet deze dagen blijven denken aan een jonge vrouw op tv. Ik kijk niet graag het nieuws. Voorheen deed ik het haast nooit en nu doe ik het eigenlijk te veel. Van alle berichten bleef de hare hangen. Het heeft mij intens geraakt. Ze woont in Zuid-Afrika in een sloppenwijk en is besmet met een ander virus; HIV. Daar komt nu ook het gevaar van het Corona virus bij. Ze liep naar de dokter voor een afspraak om zich te laten testen. Mensen stonden in rijen buiten te wachten op eenzelfde test. Na lang wachten kon ze naar huis. Een zelf gemaakt hutje waar ze samen met vele anderen in woont. Overleven in de sloppenwijken betekent dat je samen het voor elkaar moet boksen. Zij kunnen straks niet binnenblijven, wanneer het COVID-19 virus de sloppenwijken raakt. Hoeveel mensen zullen daar besmet raken? Hoeveel dierbaren zou zij verliezen? Welke opties heeft ze?


Wij zitten binnen in onze paleizen te mopperen en ik doe daar net zo hard aan mee omdat ik eigenlijk nooit echt iets heb meegemaakt. Niet in deze omvang. Alles lijkt relatief, zeker als ik mij probeer te verplaatsen in haar situatie. Ik zou niet mogen klagen. Kijk wat we hebben.


Mijn lerares

Ik deel nu meer zonnestraaltjes dan normaal op social media, omdat ik mijzelf eraan moet blijven herinneren dat de wereld nu niet stopt. Het leven gaat door, op een andere manier, maar wel door. Noa herinnert mij eraan dat je in het moment moet leven. Er is alleen maar nu! Noa is mijn lerares. Zij weet niet wat er speelt en leeft haar leven. Ze speelt, leert en haalt plezier uit de kleinste dingen. Daar valt een grote les uit te leren.

Bedankt voor het lezen.


Heb je zelf een verhaal of een reactie op deze? Laat het vooral weten.


Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.

76 keer bekeken

Contact

Bastion 58

3823 BR Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

  • Facebook - Black Circle
  • Black Instagram Icon

© 2020 by Lagom Lifestyle