• Kim Kruit

Herrezen

Ochtend. Grote tranen rollen over mijn wangen. Ik kan ze niet meer tegenhouden. Ik heb er de kracht niet meer voor. Mijn hele lijf doet zeer. De oefeningen van de fysio werken voor geen meter. Mijn nek zit vast, mijn rug en schouders voelen beurs. Maar dat is niet het enige. Ik kan niet meer.


Ik ben op

Bart wordt ook wakker. Hij heeft het allang zien aankomen en vaker gezegd dat ik misschien maar even een tijdje thuis moet blijven om uit te rusten. Ik wuifde het weg, maar nu kon ik niet meer. “Je blijft nu thuis. Het is genoeg geweest.”


Die woorden had ik nodig. Ik kon er niet meer omheen. Ik ben opgebrand. Ik heb een dikke vette burn-out. Ik wilde mij onder mijn deken verstoppen en nooit meer naar buiten komen.

Met grote moeite en hartkloppingen in mijn keel belde ik mijn werk om mij wederom ziek te melden. De afgelopen jaren zijn niet makkelijk geweest. Mijn lichaam gaf al veel eerder tekens, maar ik negeerde ze. Nu ging het echt niet meer.


Ik belde de huisarts om een afspraak te maken, want ik wist dat er iets moest gebeuren. Wanneer je niet goed in je vel zit, moet je iets doen. Dat doen bestond nu uit het laten weten aan anderen dat ik niet meer verder kon zo. Ik wilde heel graag dat alles uit handen werd genomen, zodat ik kon slapen. Slapen, heel veel slapen!


Angst

Mijn hart was niet meer stoppen. Het voelde alsof ik continu een marathon aan het rennen was zonder finish. Mijn lichaam stond op overlevingsstand. Het gevaar? Mijn hoofd!

Ik zag overal beren op de weg. Een simpele trip naar de supermarkt voelde als het plannen van een vierweekse backpack trip inclusief alle doemscenario’s mee gecalculeerd. Ik was uren bezig met het voorbereiden. Letterlijk! Eenmaal weer thuis was ik op. De vele producten in de winkel om uit te kiezen, de mensen met hun geluiden en geuren. Alles kwam veel te hard binnen. Mijn prikkelverwerking verliep niet goed meer. Het liefst kwam ik helemaal niet meer buiten.


Leuke dingen doen

Het advies was om leuke dingen te gaan doen. Wat vond ik dat moeilijk. Ik moest weer leren te ontspannen, maar waar begin je? Leuke dingen doen? Op de bank hangen vond ik heerlijk. Mij afzonderen en afsluiten van de buitenwereld, fantastisch! Maar dat telde niet mee. Nee, ergens een kopje koffie doen met mijn moeder. Meer niet. Ik vond het verschrikkelijk. Nee, niet door het gezelschap! Dat ik naar buiten moest, lopend naar het winkelcentrum, ander verkeer tegen zou komen, andere mensen onder ogen moest komen. Gaan zitten en kletsen over koetjes en kalfjes. Het verplicht leuk hebben. Bah!


Ik voelde mij bij elke activiteit schuldig. Zo’n jonge meid zou moeten werken. Geld verdienen! Wat maken van zichzelf! Geëmancipeerd in het leven staan! Doelen verwezenlijken! Studeren! Vol leven zitten! Wat moest ik nog meer van mijzelf?


Bedrijfsarts

Na twee weken moest ik naar de bedrijfsarts. Na twee weken slapen, hangen en huilen, had ik net weer een beetje energie. Ik voelde mij niet meer een ongelofelijke slappe uitgewrongen vaatdoek, ik voelde mij nu een gewone slappe uitgewrongen vaatdoek.

De halve nacht had ik wakker gelegen. Wat zou die arts allemaal van mij willen? Hij wil vast dat ik weer ga werken? Hoe moest ik er komen? Zou ik met het ov gaan of toch met de auto? Oh ja, dat heb ik al uitgezocht. In de auto had ik meer controle. Waar zou ik parkeren? Hoe laat zou ik van huis gaan? Zou het druk zijn op de weg? Zou er wel plek zijn? Welke verdieping was het ook alweer? Welke verdieping moest ik zijn? Moest ik nu wel of niet iets meenemen? Mijn bed uit en toch nog maar een keer die brief lezen.


Ik was al moe voordat ik aan de reis moest beginnen. Halverwege de Brienenoordbrug was ik al aan trillen. Zomaar stoppen kon niet. Ik moest doorgaan. Eenmaal op de parkeerplaats aangekomen en in het gebouw, op de goede afdeling en aangemeld, was ik helemaal op. Natuurlijk moest ik wachten. Welke arts loopt tegenwoordig niet uit? Eenmaal aan de beurt was ik terug bij af met mijn energielevel. Ik had het niet meer. Ik hoopte op een luisterend oor, maar deze beste man zou het allemaal wel even gaan fixen. Een zee van vragen kwam over mij heen:

“Wat kun je nog wel? Er gaat toch nog wel iets goed? Je bent toch ook hier gekomen? Welke werkzaamheden zou je weer kunnen hervatten? Er is toch wel iets wat je kunt doen? Wat heb je al geprobeerd?”


Ik sloeg letterlijk dicht. Normaal zou ik het asociaal gevonden hebben. Je geeft toch netjes antwoord als iemand je iets vraagt. Mijn overlevingsinstinct ging weer aan. Ik kon niks meer zeggen. Daarna weet ik eigenlijk niet goed meer wat er gebeurde. Ik voelde een intense woede in mij aanwakkeren. Ik weet dat ik op een gegeven moment in stilte naar buiten staarde, terwijl de tranen over mijn wangen rolde. Ik zei niets meer. Ik weet nog goed dat ik dacht: “Als hij nog één ding vraagt sleur ik hem over dat bureau heen!”


Fysio

Ik besloot nooit meer naar deze beste man terug te gaan. Hij had toestemming van mij gekregen om contact op te nemen met mijn huisarts, mocht hij nog meer willen weten. Was dit een reden om mij te ontslaan? Dan ontslaan ze mij maar. Ik was klaar. De begeleiding bij de huisarts was niet veel beter. Ach, de arme meid deed haar best. Amper ouder dan ik. Vanaf het begin was ik stellig. Ik wilde geen anti-depressiva. Die troep wilde ik niet in mijn lijf. Toen ze na het tweede gesprek aangaf dat ze in het team vonden dat het wellicht voor mij toch verstandig was om aan deze pillen te beginnen ben ik gestopt.


Mijn heil voor mijn weg terug of liever gezegd naar de nieuwe ik, kreeg ik van de fysiotherapeut. Ik liep al een tijdje bij haar voor mijn RSI-klachten, tenminste dat dachten we. Toen ik aangaf te moeten bekennen dat ik kampte met een heuse burn-out gingen bij haar alle lichten branden: “Maar dan zijn we helemaal verkeerd bezig. We gaan het anders doen. Jij moet eerst weer terug in je lichaam.”


Heling

Je komt altijd mensen tegen op je pad die je op dat moment nodig hebt. Ik had haar nodig. Zij ging mij masseren. Ze begeleidde mij met haar stem en voelde feilloos wanneer mijn gedachten afdwaalden. Puur door de verandering van mijn spierspanning in mijn lijf. Wow!

Simpele kleine mindful oefeningen, een vast dagelijks ritme en dagelijks beweging in de buitenlucht heeft mij langzaamaan weer houvast gegeven. Daarnaast ben ik veel gaan schrijven over wat er allemaal is gebeurd. Over alles wat mij bezighield, wat ik had verwacht, wat ik had gedacht en waar ik naar toe wilde.


Achteraf

Achteraf kijk je een koe in zijn kont. Uiteindelijk is het fijn te weten hoe de dingen zijn gekomen zodat je ervan kunt leren, maar uiteindelijk zul je weer stappen moeten zetten naar voren. Leven in het nu! Het verleden kunnen we niet meer veranderen.


Een burn-out is nooit enkelvoudig. Het is altijd een opeenstapeling van verschillende facetten, gebeurtenissen en verwachtingen. Het ging op zoveel verschillende levensgebieden niet goed dat een burn-out haast onvermijdelijk was. Mijn lichaam heeft mij op verschillende manieren in de steek gelaten. Het vertrouwen was weg. Mijn relatie liep stroef. De werkdruk immens hoog. Verschillende zorgen vanuit het thuisfront. En rouw om mensen die wegvielen.


Cadeau

Precies toen ik weer begon met mijn herrijzing ging Bart keihard zijn burn-out in. We kregen het wel even voor onze kiezen. We hebben elkaar gesteund daar waar het mogelijk was, want we waren vooral heel erg bezig met onszelf. Meer energie was er ook niet.

En moet je ons nu eens zien. We zijn getrouwd, verhuisd, opnieuw begonnen en hebben een prachtige dochter mogen krijgen. Wanneer ik mijn burn-out niet had gehad was ik hier nu niet. Het heeft naast ellende ook veel gebracht. Alles heeft een keerzijde. Yin en Yang. De één kan niet bestaan zonder het ander. Uiteindelijk draait het allemaal om balans. Ik ben zoveel sterker en moediger geworden dan ooit tevoren.


Heb ik dan nergens meer last van? Jawel! Ik heb nog steeds wel bepaalde angsten. Ik ben veel sensitiever geworden. Er zullen altijd wel littekens blijven, maar die herinneren mij er altijd aan dat ik het nooit, nooit meer zover wil laten komen. Ze herinneren mij dat het leven er behoorlijk zwart uit kan zien, maar dat er altijd weer licht komt. Wanneer je het toelaat, zoekt en nooit opgeeft!


Bedankt voor het lezen.

Heb je zelf een verhaal of een reactie op deze? Laat het vooral weten.


Abonneer je op de nieuwsbrief en lees als eerste de nieuwste mama-verhalen.


Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.

74 keer bekeken

Contact

Bastion 58

3823 BR Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

  • Facebook - Black Circle
  • Black Instagram Icon

© 2020 by Lagom Lifestyle