• Kim Kruit

Het idyllische plaatje

Bijgewerkt: jan 28

Ik zet net de laatste hand aan mijn uitkreuk-ochtendritueel wanneer ik beneden een driftbui hoor ontaarden: “Niet papa doen, NIET PAPA DOEN!”


Noa neemt dat peutergedoe wel héél serieus en Bart moet het steeds ontgelden. Ik merk dat mijn hele lijf reageert op de woordenwisselingen beneden. De adrenaline stijgt en mijn hart begint harder te kloppen. Mag ik even een momentje voor mijzelf?


Adem in en laat los. Ze zoeken het maar even uit daar beneden. Helaas heeft Noa een ijzeren wil. Wanneer ik niet ingrijp om haar te helpen om uit de emotie te komen, houdt ze het letterlijk een uur vol. Een uur vol tranen, krijsen, schoppen, schelden en slaan. Het is ook de reden om nog niet te stoppen met de anti-mekker-stekker (lees: speen).


“Ze heeft nog geen betere manier gevonden. Ze heeft nog geen betere manier gevonden.” Zeg ik tegen mijzelf en het kost inmiddels al mijn wilskracht om rustig te blijven. Ik heb vandaag een heel kort lontje.


Ik heb namelijk ontiegelijk veel pijn in mijn rug. Ik wilde dit jaar weer eens met goede moed beginnen. Ken je die idyllische plaatjes? Van die ouders met hun kroost in een Deuter draagrugzak, wandelend door de bossen. Dat wilde ik dus ook.


Wij hadden nog zo’n draagrugzak liggen. Vorig jaar tweedehands aangeschaft toen het praktischer werd om Noa niet meer voor te dragen maar op de rug. Je raadt het al. Het plaatje verkoopt beter dan de realiteit.


Het gaat namelijk altijd regen wanneer ik een rondje wil gaan lopen. Noa poept altijd haar luier vol wanneer ik net klaar ben na een half uur tobben om de fietskar achter de mountainbike vast te maken en als we dan daadwerkelijk in de bossen lopen heeft Noa het binnen vijf minuten koud, honger, dorst of een andere reden om weer terug te willen.


Toch wilde ik dit jaar daar verandering in brengen. Ik was zo goed bezig voor de zwangerschap van Noa en net voor de Coronacrisis trouwens ook. Dus heb ik afgelopen weekend Noa in die rugzak gehesen en zijn we een stukje gaan wandelen door ons ´kleine bos´.


Misschien was het bos toch niet zo klein of misschien was 10,5 kg iets teveel gewicht om mee te beginnen. In ieder geval vond mijn lijf het veel te veel van het goede.


Waarom doe ik mijzelf dat toch steeds aan? Ik laat mij zó gemakkelijk verleiden. Ik zou beter moeten weten. Ik heb mij immers verdiept in minimalisme en ik ben inmiddels net zo handig als de grote opruimgoeroe Marie Kondo. Ik heb meerdere opleidingen in begeleiding en coaching gedaan. Ik zou heel goed moeten weten hoe die verkoopplaatjes werken. Ik zou heel goed instaat moeten zijn om haalbare doelen te maken. Toch blijk ook ik maar een echt mens te zijn. Het maakt niet uit hoeveel boeken je leest of hoeveel tijd je in opleidingen stopt. Uiteindelijk hebben we allemaal onze dromen en bijhorende valkuilen.


Zal ik dan maar stoppen met die ideaal plaatjes? Nee. Ik dien beter naar die plaatjes te kijken. De paden die worden bewandeld zijn namelijk niet recht, maar gaan omhoog, naar beneden en kronkelen. Dat maakt het zo interessant. Dat plaatje is niet het doel. Het representeert een gevoel. Een gevoel van vrijheid. Doen waar je blij van wordt.


Dus prop ik twee pijnstillers met wat koffie achter in m’n mik en fuck die goede voornemens. Ik kijk naar Noa die door het huis heen rommelt. Ik adem in en ik denk:


“Ach, kijk eens wat ik al heb bereikt. Wat zou ik nog meer moeten willen? Laat los.”


Bedankt voor het lezen.


Ik hoor graag wat je ervan vond.


Abonneer je op de nieuwsbrief en lees als eerste de nieuwste mama-verhalen.


Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.


37 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Stomme mama

Contact

De Herfstdraad 14

3823 CS Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

  • Facebook - Black Circle
  • Black Instagram Icon

© 2021 by Lagom Lifestyle