Lock DOWN

Bijgewerkt: jan 22

Opeens hakte het erin. Gisteren werden er opnieuw strengere maatregelen aangekondigd. De verwachting is dat deze maatregelen tot april van krachten zouden zijn. April! Opeens zag ik het niet meer zitten. Wat moet ik doen tot die tijd?


Waarom dan? Als je wil?

De titel hierboven is een regelmatig terugkomende vraag van Noa. Ik vond hem wel passend. Waarom kwam dit nieuws zo binnen? Ik zie mijzelf als een positief persoon. In alles is wel iets positiefs te vinden, zelfs al zie je dat niet direct. Waarom voel ik mij dan nu zo down?


Opeenstapeling

Meestal komt het door een opeenstapeling van verschillende factoren. Ik heb de laatste tijd erg het gevoel opgesloten te zitten. Ik voel mij schuldig omdat ik zo weinig kan betekenen in de verbouwing. Noa heeft de peuterdriftbuien zo’n beetje uitgevonden. Ik ben door alle goede ideeën heen, ik krijg steeds vaker een korter lontje en hierdoor voel ik mij falen als moeder.

Ik mis de echte contacten met vrienden en bekenden, maar ik kan het mij niet permitteren om langs te gaan. Mocht de verbouwing stil komen te staan, omdat één van ons ziek wordt, dan lopen onze dubbele lasten gewoon door en komen we in financiële problemen. Maar bovenal had ik mij deze periode heel anders voorgesteld.


Noa’s jeugd

“Noa’s jeugd wordt helemaal naar de knoppen geholpen”, had Bart gisteren gezegd. Ik bedacht mij namelijk wat wij nu zouden hebben gedaan, had de COVID crisis niet bestaan.

Noa had zich twee maal per week vermaakt op de kidsclub. Het hele idee daarachter was om haar in contact te brengen met andere kinderen. Een mooie overgang voor naar de peuterspeelzaal en uiteindelijk school. We hadden gaan peuter gymmen en gaan zwemmen. Ik had Noa kennis laten maken met live muziek, maar de roze gehoorbeschermers blijven onaangeroerd in de kast liggen. We hadden naar de dierentuin gegaan en op bezoek bij vriendjes en vriendinnetjes.


Ik maakte destijds de keuze om thuis te blijven om deze dingen te ondernemen. Om te genieten van deze kostbare tijd waarin nog even niets moet. Dit realiserende maakte mij opeens intens verdrietig. Ik had haar in deze tijd zoveel meer willen geven. Eer wij uit deze crisis zijn gaat ze naar de peuterspeelzaal. Onze hele dagen samen zijn dan afgelopen en ik heb niet kunnen doen wat ik had willen doen. Dat steekt.


Hoop

Toen we begonnen aan de eerste lockdown was ik vol goede moed. Even met z’n allen de schouders eronder en we zouden na de zomer toch wel weer van die ellende af zijn? Nee, dus!


2021 is aangekomen en dit nieuwe jaar bracht weer nieuwe hoop. Maar de laatste loodjes wegen echt het zwaarst. Hadden jullie bij het horen van het nieuws over de nieuwe Britse variant even een moment van: “NEE!!!” ?


Gelukkig hebben we de verbouwing. Wanneer we echt in ons nieuwe huis zouden wonen zouden de maatregelen wel weer iets versoepelen. Toch? Het ziet er nu naar uit dat we ons nieuwe hoofdstuk gewoon in lockdown moeten beginnen. Gadver! Bah!


Moedeloos

Het gevoel wordt versterkt wanneer ik denk aan mijn vriendinnen die op het punt staan te bevallen. Ik denk aan onze fijne eerste tijd en hoe anders dat nu is. Ik moet denken aan al die andere kinderen die nu zoveel moeten missen en wat het doet met hun ontwikkeling. Ze krijgen zoveel meer mee dan we ons realiseren. Ik denk aan bevriende alleenstaande ouders die fulltime moeten werken en nu ook onderwijs moet geven aan hun kinderen. Dat allemaal naast de gewone dagelijkse taken die er zijn. Zo zijn er nog veel meer situaties die opeens heel hard binnenkomen.


Licht

En laten we eerlijk zijn, het weer helpt ook niet mee. Hadden we bij de vorige lockdown nog het voorjaarszonnetje, zo zitten we nu midden in de gure, grijze en natte winter. Toch hebben we de donkerste dagen achter ons. Elke dag wordt het weer een beetje lichter. Het vaccineren is gestart en hopelijk kunnen we aankomende zomer weer wat meer. Meer genieten van onze vrijheden. Meer samen zijn. Meer doen in plaats van dromen.


Natuurlijk kan ik bedenken dat maar voor even is. Dat er nog zoveel mooie dingen zijn die we wél kunnen doen. Dat we onszelf gelukkig mogen prijzen met alles wat we wél hebben. Maar soms komt het gewoon even binnen en dat mag ook. Ik mag van mijzelf er een dag om janken en dan doen we morgen weer normaal. Toch?


Bedankt voor het lezen.


Ik hoor graag wat je ervan vond.


Abonneer je op de nieuwsbrief en lees als eerste de nieuwste mama-verhalen.


Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.

26 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Contact

De Herfstdraad 14

3823 CS Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

  • Facebook - Black Circle
  • Black Instagram Icon

© 2020 by Lagom Lifestyle