• Kim Kruit

Mensen komen en gaan

Je weet dat er veel gaat veranderen wanneer je een kindje verwacht, maar dat je relaties zo intens kunnen veranderen had ik niet verwacht.


Verwachtingen

Dit stuk is niet bedoeld om te gaan muggenziften of om mensen te kwetsen. Het is een onderwerp wat mij erg heeft beziggehouden het afgelopen jaar en waar naar mijn mening te weinig over wordt gesproken. Ik had het niet verwacht.


Eenmaal in verwachting dacht ik aan de dingen die zouden gaan veranderen. De zorgen, de routine, minder spontane dingen, poepluiers en slapeloze nachten. Dat de relaties met mijn dierbaren zo zouden veranderen niet. Sommige relaties zijn intenser geworden en anderen dreigen langzaam te verdwijnen.


Ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar het valt Bart ook op. We hebben het er regelmatig over. Ook over de eventuele redenen. Meestal gaat het over de mensen waar we opeens veel minder contact mee hebben of zelfs geen. We willen niet invullen voor een ander, maar je gaat toch denken wat erachter zou kunnen zitten.


Zijn wij zo erg veranderd? Hebben wij niet genoeg van ons laten horen? Hebben wij iets verkeerds gedaan? Leven wij te veel in onze bubbel? Hebben anderen geen behoefte meer aan ons gezelschap nu er een kleine is? Zijn ze te druk? Of speelt er een stukje afgunst mee? Je denkt van alles.


Het heeft ons in ieder geval verbaasd en in sommige gevallen ook gekwetst.


Discriminatie

Helaas kan ik zeggen dat ik met zwangerschapsdiscriminatie te maken heb gehad. Zelfs van mensen die ik dacht goed te kennen. Ik wil het er over hebben omdat ik in mijn omgeving merk dat het veel vaker voorkomt dan gedacht.


Het erover hebben, zelfs schrijven, geeft weer een steek in mijn hart. Het doet pijn omdat je niet verwacht dat mensen het doen. Zeker niet van de mensen die je denkt al jaren goed te kennen. Het heeft zeker ook te maken met mijn eigen verwachtingspatronen over hoe ik vind dat je met elkaar omgaat. Mijn normen en waarden waren in conflict met hoe anderen op mij hebben gereageerd. Ik had meer begrip verwacht in moeilijke tijden. Gedeelde blijdschap verwacht in gelukkige tijden.


Ik werd aan de kant gezet. Ik had geen inspraak meer. Ik mocht niet meer meedoen. Ik had het gevoel er niet meer erbij te horen. Ik kreeg het gevoel minderwaardig te zijn. Er niet meer toe te doen. Alsof ik een totaal vreemde was. Je kunt je voorstellen wat dat doet met iemand. Er veranderde al zoveel en ik had juist meer behoefte aan steun.


Het ergste moment was dat ik zelfs dacht dat het aan mij lag en dat het misschien beter was geweest dat ik nooit zwanger zou zijn geraakt. Ik wil deze gedachte delen omdat ik weet dat er meerdere vrouwen zijn die dit hebben gedacht. Ik wil ze een hart onder de riem steken. Het is normaal om dingen te denken! Ik vond het vreselijk dat ik het dacht want ik was juist zo ontzettend blij met mijn zwangerschap. Het waren de reacties van anderen die deze gedachten hebben ontlokt! Ik heb er geen seconde over nagedacht om er ook naar te handelen. Deze gedachte popte op en heb ik snel verdrongen. Mijn lieve kleine wonder was niet degene die mij zo deed voelen.

Het werd voor mij snel duidelijk dat het beter was om deze mensen te gaan mijden in plaats van aan mijzelf en mijn toekomstige gezin te gaan twijfelen. Want als iets mij gelukkig maakt is het mijn ervaringen van de zwangerschap, de geboorte en mijn nieuwe blakende gezinnetje.


Déja vu

Bovenstaande ervaringen doen mij erg denken aan eerdere. Tijdens mijn burn-out had ik ook een sterk gevoel van onbegrip. Behandeld als een van de velen. Je hoopt altijd dat je wordt gezien en dat er steun is wanneer je het nodig hebt. Ik heb jaren hard gewerkt in de zorg. Een branche waarvan je verwacht te weten hoe je zorgzaam met elkaar omgaat. Helaas draait het vaak om keiharde cijfers en quotes. Wanneer ik koos voor mijzelf of voor mijn familie werd ik daarop afgerekend. Als ik ergens helder over ben is het waar mijn prioriteiten liggen:

  1. Mijzelf. Als ik niet goed voor mijzelf zorg kan ik ook niet voor anderen zorgen. Hier valt eten, sport, slapen en ontspanning ook onder. Jezelf op de eerste plek zetten is het normaalste wat iemand kan doen, zonder egocentrisch te worden natuurlijk.

  2. Familie. Mijn gezin en familie zijn mijn thuis. Een veilige haven waar ik altijd op kan terugvallen.

  3. Vrienden. Je familie heb je niet altijd voor het uitkiezen. Je vrienden wel. Wanneer iemand mij nodig heeft zal ik er voor hen zijn.

  4. Werk. Als laatste komt de rest en dus ook werk. Ik heb werk nodig om te leven maar ik leef niet om te werken. Het werk dat ik doe, doe ik met passie en vol overgave.

Omdat dit mijn prioriteiten (normen & waarden) zijn verwacht ik eigenlijk dat anderen er net zo over denken. Vaak merk ik dat ze er wel zo over denken, maar andersom handelen. De meeste mensen identificeren zichzelf met hun werk. Vergeten wat echt belangrijk is in het leven. Wat is voor jou echt belangrijk?


Kleine moeite

Gelukkig is het niet allemaal negatief. Er zijn genoeg vrienden en familieleden die wel regelmatig even een appje sturen, bellen of langskomen om te vragen hoe het gaat. Een band willen opbouwen met Noa. Onderdeel van ons gelukkige gezin uitmaken. Ik ben daarvoor erg dankbaar en prijs mijzelf als één van de “lucky ones”.


Ik ben erg benieuwd of meer mensen iets dergelijks hebben meegemaakt. Heb jij een verhaal wat je wilt delen? Voorbeelden van miscommunicaties of andere verwachtingen? Ik lees ze met plezier.

Laten we weer wat meer naar elkaar omkijken, zoals het echte kudde dieren betaamt.


Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.

0 keer bekeken

Contact

Bastion 58

3823 BR Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

© 2020 by Lagom Lifestyle