• Kim Kruit

Ouders hou vol

“Mama, er zijn kinderen in de speeltuin.” Het jonge kereltje kijkt zijn moeder met tranen in de ogen aan. “Dan kunnen we er niet gaan spelen.” moet zijn moeder hem vertellen. “Maar, waarom niet?” en het jongetje barst in huilen uit.


Verdriet

Het hele tafereel raakte me. Ik vond het zo zielig en niet alleen voor de jongen. Ach, arme moeder. Ik had haar zo graag even willen vasthouden. Hoe leg je uit dat de wereld er even niet zo uitziet als normaal? Dat je even niet met je vriendjes kunt spelen? Dat je niet naar je vertrouwde leraar of lerares kan? En die arme ouders moeten het ontgelden. Zij moeten niet alleen de kinderen lesgeven, maar ook omgaan met alle emoties. Emoties van angst en onbegrip, gepaard met huilbuien, driftbuien en slapeloze nachten.


Tranen

Ik dacht dat ik geluk had. Noa is nog zo klein dat ze er weinig van mee krijgt, tenminste dat dacht ik. Natuurlijk is papa nu vaker thuis en dat is alleen maar gezellig. Zelfs Bart ziet zijn dochter nu vaker dan wanneer hij op kantoor zit. Een klein voordeel van deze bizarre situatie, maar ze krijgt meer mee van dit alles dan ik mij eerder besefte.


Van de week reden we een klein stukje op de fiets. Even een frisse neus halen en een andere omgeving zien dan onze achtertuin. We fietsten onze oude vertrouwde route naar de sportschool. Toen we niet naar de sportschool gingen, maar tegen het einde van de route een andere kant op gingen, kwamen de tranen bij Noa. Ze wees naar het stoplicht wat we eerder zo vaak hadden genomen. Ze wees richting de sportschool en liet duidelijk merken dat ze die kant op wilde. Dit is de eerste keer dat de tranen mij letterlijk in de ogen sprongen. ”De sportschool is dicht. Daar kunnen we nu niet heen.” Ik kan het haar onmogelijk uitleggen. Ik had zó graag die kant op gewild en haar laten spelen op de kidsclub bij haar vertrouwde juffies. Haar laten spelen met andere kindjes en kletsen met de oudere mensen die haar zo schattig vinden.


Onmacht

Ik dacht weer terug aan die moeder en het jongetje op de fiets. Noa is het na een aantal bochten wel weer vergeten, maar dat jongetje niet. En die moeder die wil heel graag met hem naar de speeltuin, hem laten spelen met zijn vriendjes en het gewone leven geven aan haar kleine knul. Ik voelde even heel intens wat zij gevoeld moet hebben. Onmacht.


Liefde

Voor alle ouders die hetzelfde meemaken. Voor alle ouders die meer stress ervaren dan normaal. Voor alle ouders die zich in allerlei bochten wringen om het leven zo “normaal” mogelijk te laten verlopen, zeg ik: Hou vol! Het komt goed. Er komt een eind aan. Wees lief voor jezelf, als je het even niet meer ziet zitten. Troost je kinderen en leg het honderd keer uit als het moet. Voel je niet schuldig, want je beschermt ze en al die anderen die je liefhebt. Ook dit gaat voorbij, dus wees nu niet te streng voor jezelf of voor je kinderen. Geef ze wat ze nodig hebben: Liefde!


Bedankt voor het lezen.


Heb je zelf een verhaal of een reactie op deze? Laat het vooral weten.


Abonneer je op de nieuwsbrief en mis nooit meer een blog.


Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.

23 keer bekeken

Contact

Bastion 58

3823 BR Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

  • Facebook - Black Circle
  • Black Instagram Icon

© 2020 by Lagom Lifestyle