• Kim Kruit

Stomme mama

“Ik wil taart eten” zegt Noa nadat ze een plaatje van een taart in haar Nijntje boek zag. “Dan moet mama eerst een taart maken” zeg ik. “Nee! Ik wil taart eten! Stomme mama!”


Goedemorgen

Ik zit in bed met een kop koffie in mijn ene hand en het boek van “Nijntje en vriendjes” in mijn andere. Een paar seconden geleden was het nog reuze gezellig in bed, maar nu is de eerste driftbui van de dag weer een feit. Goedemorgen!


Wat is er gebeurd met mijn lieve kleine dreumes? Dat Noa temperamentvol is wisten we wel, maar sinds Noa twee is geworden verandert ze steeds vaker in een kleine driftkikker. Haar frustraties en emoties vliegen alle kanten op. Het ene moment is ze heerlijk aan het spelen en het volgende moment is het huis te klein. Wanneer het niet lukt om de pop uit te kleden of wanneer je het zand in de zandbak moet houden zijn dat zeker redenen voor helse driftbuien.


Stomme mama

Een paar weken geleden zei Noa het voor het eerst: “Stomme mama!” Ik wist niet wat ik hoorde en vraag nog stomverbaasd:” Wat zeg je?”, maar ze zei het echt.

Voorheen kon alleen papa niets goed doen. Ik vind dat best zielig. Bart werkt hard voor ons en ziet Noa daardoor een stuk minder. Wanneer hij dan met Noa iets wil ondernemen of wil helpen wordt ze boos. Heel boos!


Wegduwen, slaan, schoppen, gillen. Alles wordt uit de kast gehaald om aan te geven dat ze het echt niet wil. Ergens is het een goede ontwikkeling. Noa voelt zich bij ons veilig genoeg om haar te uiten. Ze geeft aan dat ze ook een eigen wil heeft. Het is natuurlijk wel heel lastig dat je van alles wilt, maar nog niet alles goed kan verwoorden. Gewoon omdat je zelf nog niet begrijpt wat je allemaal voelt.


Time out

Eén keer heb ik Noa op de gang gezet en ik voel mij daar nog steeds schuldig over. Het enige wat ik daarmee heb gecreëerd was een time out voor mijzelf. Noa heb ik alleen gelaten overladen met emoties waar ze eigenlijk niet mee om weet te gaan. Time out is een methode die vaak wordt toegepast, maar ik realiseerde mij op dat moment dat het geen methode voor mij is.


Noa heeft een vat aan emoties en soms ontploft dat vat. Wanneer je zelf vol boosheid en verdriet zit ben je ook niet toerekeningsvatbaar. In een emotie moet je nooit grote beslissingen nemen. Je instincten nemen het over. Het is letterlijk een ander deel van je brein wat het overneemt. Vragen om dan helder na te denken is gewoon niet mogelijk.


(H)erkennen

Er is in mijn ogen niets ergers dan de ontkenning van je emoties. Mensen die zeggen dat je je aanstelt ontkennen je gevoelens. Gevoelens zijn er, ongeacht of je vindt dat ze passend zijn. Als volwassenen hebben we geleerd, als het goed is, om te gaan met deze ingewikkelde gevoelens. Laten we eerlijk zijn. We worstelen er zelf ook wel eens mee. Voor een peuter die de wereld net begint te ontdekken is het nog veel lastiger.


Ik ben van mening dat wij als ouders er zijn om deze gevoelens te helpen herkennen. “Oh, wat ben je boos.” en “Ik zie dat je verdrietig bent.” Door te benoemen wat je ziet kan je je peuter leren het een plekje te geven. Zelfs al vind ik het belachelijk dat je helemaal over de rooie gaat omdat je vader je uit de kinderstoel haalt in plaats van je moeder.


Het is écht

De gevoelens van je peuter zijn echt. De wereld vergaat echt als jij het postpakketje van de deurmat pakt terwijl zij dat had willen doen. Ik probeer mij dat telkens in te denken wanneer ze weer één van haar borderline reacties heeft. Noa voelt zich echt niet begrepen.

Moet ik dan maar alles klakkeloos accepteren? Nee! Naast dat ik (h)erken dat Noa boos, verdrietig, gefrustreerd of wat dan ook is, ben ik er om aan te geven waar de grens ligt. Daarbij is geen uitgebreide uitleg nodig. “Je mag niet slaan” is een hele duidelijke grens.

Slaan, schoppen zijn instinctieve reacties. Noa heeft op dit moment nog geen betere manier gevonden om met deze heftige emoties om te gaan. Ik denk dat wij als ouders haar moeten laten zien hoe dat kan. Door het juiste voorbeeld te geven, niet door Noa alleen te laten. Daarmee ontken ik haar emoties en laat ik niet zien wat ze wél zou kunnen doen.


Lastig

Wat ik het aller moeilijkste vind is dat Noa zich in het heetst van de strijd niet wil laten troosten. Ze wil het liefst weglopen om even een rustig plekje op te zoeken. Eigenlijk een hele mooie copingstrategie. Even uit de situatie, dealen met je emoties en dan weer terugkomen. Ik moet hier nog even aan wennen, want ik wil haar het liefst oppakken en zeggen dat het allemaal wel goed komt.


Hier zie ik weer mooi hoe Noa haar eigen persoontje aan het worden is. Loslaten, maar er wel voor haar blijven zijn. “Ik blijf wel hier als je een knuffel nodig hebt.” Die knuffel komt er eigenlijk altijd wel. Loslaten en vertrouwen geven dat het allemaal wel goed komt. Wat leer ik toch weer veel van mijn meisje.


Perfecte moeder

Het lijkt nu of ik het allemaal perfect onder controle heb, maar niets is minder waar. Ik ben geen robot en ook ik heb mijn emoties. Ik word heus wel eens boos of verhef mijn stem. Ik wil het niet, het andere deel van mijn brein neemt het soms over. Natuurlijk voel ik mij daarna altijd schuldig en troost ik mij met de gedachte dat mijn uitingen iets is waar Noa mee te maken zal krijgen in haar leven. Niet iedereen reageert altijd begripvol en daar zal zij ook mee moeten leren omgaan.


Ik probeer te zien waarom ik boos werd. Vaak gaat het niet om wat Noa daadwerkelijk deed, maar is het de loop van omstandigheden. Te veel borden die ik probeer hoog te houden, verwachtingen die niet uitkwamen of gewoon een slechte nacht. Dat geeft niet. Het zijn allemaal stomme mama emoties die er mogen zijn.


Bedankt voor het lezen.


Wat vond je van dit verhaal? Laat het vooral weten.


Abonneer je op de nieuwsbrief en lees als eerste de nieuwste mama-verhalen.


Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.

47 keer bekeken

Contact

Bastion 58

3823 BR Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

  • Facebook - Black Circle
  • Black Instagram Icon

© 2020 by Lagom Lifestyle