• Kim Kruit

Waterballet

Waterballet

Nou daar is het dan: ons bevallingsverhaal.


Geboorteplan

Als echte perfectionist wil ik graag alle touwtjes in handen houden en ik ben gek op lijstjes. Ik wilde daarom een geboorteplan! Het paste perfect in mijn strakke voorbereiding. Ik wist wie ik erbij wilde hebben, wie de foto’s mocht maken, waar ik wilde bevallen en ook hoe.


Cliché: als je alles onder controle wil hebben kun je beter niet gaan bevallen.


De vriendin die ik erbij wilde hebben was op vakantie op het moment van de bevalling, het duurde allemaal wat langer dan ik hoopte en het scenario dat ik een beetje geholpen moest worden kwam steeds dichterbij.

Toch gaf het geboorteplan vooraf een goed gevoel en een zelfverzekerd gevoel kun je beter wél hebben voordat je gaat bevallen.


Wat een hitte

Ik zie mijzelf nog zitten. Op de bank voor de ventilator met een grote zwangere buik. Ik was natuurlijk zwanger tijdens de warmste zomer ooit én mijn baby wilde er niet uit. Ik ben te vroeg geboren, mijn broertje is te vroeg geboren, de meeste baby’s worden met warm weer vroeger geboren, maar mevrouw zat lekker waar ze zat. Zuchten, puffen en afwachten. Er zat niets anders op.


Strippen

Precies een week na de uitgerekende datum heb ik mij bij de verloskundige laten strippen. “Ja, het doet zeer.” Had ze een week eerder gezegd. “Ik kan maar beter eerlijk zijn.”

Daar had ze een goed punt. Beter dat het achteraf meevalt dan zwaar tegenvalt. Het viel mij dus alles mee. Lekker vroeg op donderdagochtend laten strippen. Je kunt het maar achter de rug hebben. Laten we eerlijk zijn, een bevalling doet meer pijn. Ik ging opgewekt de deur weer uit en toevallig kwam ik een bekende tegen van de CP (Centering Pregnancy) groep. Zij heeft zich na mij laten strippen en had die avond haar zoon in haar armen. Ik moest natuurlijk weer even wachten. Zucht…


Plop weg prop

Bart en ik zijn die middag buiten de deur gaan lunchen. Het kon nog wel een tijd duren voordat er iets op gang zou komen en misschien gebeurde er zelfs helemaal niets. Tot ik wel heel nodig moest plassen. Ik naar het toilet. Lag daar nu mijn slijmprop in de wc? Met een wat versneld hartritme terug naar de tafel: “Bart, ik denk dat er iets staat te gebeuren.” Ik begon het lichtelijk spannend te vinden maar was nog heel nuchter. Het kan nog heel lang duren. Gelukkig heb ik die zin in mijn hoofd vaak herhaald want het ging inderdaad nog een tijdje duren.


Eerste weeën

Donderdagavond. Tijdens het avondeten kreeg ik de eerste weeën. Tenminste een soort van krampen. Opeens besefte ik mij dat dit wel eens weeën konden zijn. Een wee is voor mij een gevoel dat met niets anders te vergelijken is. Iets wat je meegemaakt moet hebben. Ze bleven de rest van de avond in onregelmatige golven komen en gaan. We besloten om toch op tijd naar bed te gaan, maar na een uur ben ik eruit gegaan. Ik had om het kwartier pijn en ik kon er niet van slapen. Bart is trouw met mij meegegaan. Hij kon ook niet slapen. Veel te spannend allemaal. We hebben een film opgezocht op Netflix voor wat afleiding.

“Gek idee hè. Misschien hebben we over een paar uur wel ons kleine meisje in onze armen.” hoor ik mij nog zeggen.


(De film werd “The Pianist”. Geen gezellige film, maar hij duurde wel lekker lang.)


Uitgeoefend

De ochtend brak aan en de intensiteit van de weeën zwakte weer af. Ondanks het slaapgebrek had ik het nog goed. Bart begon spontaan het fornuis schoon te maken. Je moet toch wat. Ondertussen verstreek de dag. Alle standen om de weeën op te vangen had ik ondertussen wel gehad. Achterstevoren op de stoel hangen, over een kastje hangen, aan de leuning hangen en vooral in beweging blijven. De avond kwam weer en de intensiteit werd weer heviger. Ondertussen werd ik toch wel moe, maar slapen was geen optie. Overdag had ik nog geprobeerd om te slapen, maar omdat de weeën om de 10 á 15 minuten kwamen kon ik niet in slaap komen.


Vrijdagavond, rond 22:00 uur, heeft Bart de verloskundige gebeld. Die vertelde dat het nog oefenweeën waren. Ik was ondertussen wel uitgeoefend. Mocht ik de nacht weer overslaan, dan moest er wel een handje geholpen gaan worden. Ik dacht: “Oh nee, echt niet, ik wil thuisblijven!”


Het echte werk

Bart had de telefoon nog niet neergelegd of het echte werk begon. Binnen no-time kwamen de weeën steeds sneller en ik kreeg er steeds minder vat op. Ik wilde naar boven voordat ik de trap niet meer op kon. Mijn lichaam nam het over. Als je zoiets nog nooit eerder hebt meegemaakt is dit een onwerkelijk gevoel. De eerdere posities hielpen niet meer en zelf de TENS, die mij goed door alle uren heen heeft geholpen, begon ik aardig zat te worden. Mijn benen begonnen te trillen. Ik was moe van al die uren weeën opvangen. Bart wilde dat ik op bed ging liggen want als ik door mijn benen zakte kreeg hij mij met geen mogelijkheid meer op ons, met klossen verhoogde, bed.


Wie heeft verzonnen om op een bed te gaan liggen tijdens een bevalling is krankzinnig!

Zo, dat moest ik even zeggen. Met geen mogelijkheid kon ik mijn pijn kwijt. Ik raakte mijn controle kwijt. Bart ging gelukkig resoluut te werk. “Ik ga de verloskundige bellen.” Op een vriendelijke, toch dwingende toon, heeft hij de verloskundige verzocht om direct te komen.


Reddende engelen

Ik heb best wat ervaring met ademhalingsoefeningen door mijn zanglessen en meditatieoefeningen, maar als je uitgeput raakt is het moeilijk vast te houden aan je lessen. De verloskundige kwam als een reddende engel. Die mensen verdienen allemaal een lintje! Ze ademde samen met mij en ik kreeg letterlijk weer een beetje lucht. Ze checkte en ik had 7 cm ontsluiting.

Bart heeft uiteindelijk de knopen doorgehakt. Wat enorm fijn! Ik was niet meer in staat om echt beslissingen te nemen. Ik was vooral met mijzelf bezig.


Wel of nog niet de vliezen breken?

Wel of niet in bad?

Het kon mij allemaal niks meer schelen.


Water heelt

Op zaterdagochtend om 3.30 uur heeft de verloskundige mijn vliezen gebroken. Daarna hebben ze mij in het bevallingsbad gehesen. Ik had veel eerder in bad moeten gaan! Het water was heerlijk! De druk van het water deed de pijn verminderen. Ik kwam zelfs een beetje bij. Ik kon zelfs tegen Bart zeggen: “Maak ff een foto. Dat is leuk voor later.” (Waar je mee bezig bent op dat moment…)

De weeën gingen over in persweeën. Ik had deze weeën veel erger verwacht maar deze vielen mee in vergelijking met de weeën ervoor. Misschien kwam het wel door het water. Na elke perswee controleerde de verloskundige de hartslag van ons meisje. We deden het allebei hartstikke goed. De verloskundige moedigde mij aan bij elke wee en liet mij vooral mijn eigen gang gaan. Ik zat in mijn eigen wereld. Alles om mij heen ging langs mij heen. Zo was ik mij er bijvoorbeeld niet van bewust dat de kraamzorg door een communicatiefout niet kwam opdagen en Bart voor kraamhulp moest spelen. Kruiken verwarmen, kleertjes klaar leggen. Sommige dingen hoorde ik pas achteraf.


Tien vingertjes en tien teentjes

Na 25 minuten persen werd Noa op zaterdagochtend om 5.10 uur geboren. Ik hoor de verloskundige het nog zeggen. “Nog twee weeën en ze is er. De volgende wee moet je wegzuchten, ander scheur je uit. Daarna geef je alles.”

Zogezegd, zo gedaan en daar kwam onze Noa het water in gezwommen. Twee schitterende blauwe ogen keken mij van onderwater aan. Dat beeld staat als een videofragment in mijn geheugen gegriefd. Als vanzelf hield ik haar even onderwater, ik haalde haar voorzichtig naar mij toe en sloot haar in mijn armen. Een klein paars gefrummeld wezentje wat direct heel veel op haar papa leek. Alles erop en eraan.


Dan ben je er nog niet

De meeste verhalen stoppen dan, maar je bent er nog niet helemaal. Van de uitputting moest ik, al trillend van de adrenaline, het bad worden uit gehesen. De kraamzorg was er nog steeds niet, dus Bart had Noa in zijn ene arm en tilde mij met zijn andere arm samen met de verloskundige uit bad.

Naast het bad stond de massagetafel waar ik direct op kon liggen. Met een zucht werd de placenta geboren. “Wat willen jullie met de placenta doen?” vroeg de verloskundige. “Nou, de prullenbak in.” zeiden wij in koor. De verloskundige heeft nog wel de placenta laten zien en uitleg geven. Heel bijzonder! Ik had enkel een paar binnenwaartse hechtingen wat vrij uniek is voor een eerste bevalling, begreep ik later van de kraamzorg. Voor de hechtingen draaide ik mijn hand niet meer om. Noa was met 3060 gram een lichtgewicht en ging als een schoolvoorbeeld direct aan de borst. Bij het breken van het ochtendgloren begon ons nieuwe leven als gezinnetje.


Trots

Uiteindelijk zijn vanaf de eerste wee tot de uiteindelijke geboorte 32 uur verstreken. Dit had van mij wel wat ingekort kunnen worden. Toch kijk ik positief en vol bewondering terug op mijn bevalling. Bart was mijn rots in de branding. Nam de beslissingen toen ik het niet meer kon en deed wat nodig was. Hij heeft lamme armen gekregen van het uren wrijven over mijn rug. Hij vond het naar om mij te zien lijden, maar hij vond de uiteindelijk bevalling in het bad ook prachtig. Hij stond recht achter mij en heeft alles vanuit hetzelfde perspectief gezien.

Ik ben vooral heel trots. Trots op mij, op mijn lijf, op Bart en op Noa. Ik heb het helemaal zelf gedaan. Zonder pijnstilling, thuis en in bad. Ik had het niet anders gewild. Wat ben ik trots op mijn lijf. Het is een veilige plek voor mijn dochter geweest. Het heeft haar gevoed en bij ons gebracht.


Heb je zelf leuke anekdotes? Ik lees ze met plezier.

Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.


76 keer bekeken

Contact

Bastion 58

3823 BR Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

  • Facebook - Black Circle
  • Black Instagram Icon

© 2020 by Lagom Lifestyle