• Kim Kruit

Welterusten

Welterusten

Gebroken nachten, doorslapen, huilen. Kortom: slapen. Het houdt de gemoederen flink bezig.


Vogeltje wat zing je vroeg

De afgelopen weken zijn wij verwikkeld in een slaapgevecht met onze Noa. Na een flinke overgang in haar ontwikkeling, het zogenoemde “sprongetje”, in combinatie met flink ziek zijn was Noa haar oude ritme helemaal kwijt.


Om het uur aan de borst willen ’s nachts. Ik had gehoopt nadat ze weer beter was dat ze haar oude ritme weer zou oppakken, maar helaas. Het is natuurlijk wel erg fijn om dichtbij je moeder te liggen als je niet kan slapen. Als dit twee keer per nacht gebeurt ben ik de rotste niet. Ach vooruit, drie keer kan ook nog wel. Ze is immers nog zo klein. Wat mag je verwachten? Maar elk uur breekt mij op.


Verwachtingen

Ik ben ervan overtuigd dat je van hele klein mensjes nog niet mag verwachten dat ze doorslapen. Er is veel over te doen. In mijn CP (centering pregnancy) groep wordt er ook vaak over gesproken. De een slaapt heerlijk door, terwijl anderen daar nog helemaal niet aan toe zijn. Ik ben blij om te lezen dat anderen hier ook mee tobben. Ik ben niet de enige en na wat eigen research in verschillende literatuur blijkt dat doorslapen helemaal niet de norm is. Baby’s hebben een heel ander slaappatroon dan volwassenen, dat botst en daarom is er zoveel over te doen. Want met slapen raak je één van de essentiële menselijke behoeftes aan. We hebben het meer dan nodig om te overleven.


Ik geloof dat het probleem niet zozeer bij Noa ligt als wel bij onze verwachting. Wij hebben een maatschappij van opstaan, werken en naar bed. Terwijl uit studies blijkt dat ook mensen tussen de middag wel een powernap kunnen gebruiken en de meeste echt niet acht uur achter elkaar in de nacht slapen. Huize Timmerman hoort daar ook bij. Maar omdat wij onze rust overdag moeten missen komen we chronisch slaaptekort. Tel daar het eigen slaapritme van je baby bij op en tada! We hebben een baby met een slaapprobleem en wringen ons in allerlei bochten om dit op te lossen.


Daarnaast zijn wij het enige groepsdier wat ons jong niet bij ons laat slapen. Ok, ik generaliseer, maar de norm is nog steeds dat onze baby’s op hun eigen kamer moeten slapen. Noa slaapt lekker naast ons in haar eigen co-sleeper. In haar eigen bedje maar wel dicht bij de personen waar je afhankelijk van bent.


Krokodillentranen

Ik geloof niet in ontroostbaar laten huilen. Een hulpeloos wezentje dat geen andere manier van communiceren heeft dan huilen, kun je niet alleen laten huilen in een kamertje. Ik geloof niet dat dit gezond is, maar eerder stress oplevert. Voor zowel de ouders, als voor de baby. Het druist in tegen al mijn moederinstincten. Ik wil dat Noa weet dat er iemand komt als ze het echt nodig heeft. Dat betekent niet dat ik haar nooit laat huilen. Ik hoef niet op elk huiltje te reageren. Huilen omdat ze haar zin even niet krijgt, of als ik even de kamer uitloop om naar de wc te gaan, vind ik heel wat anders. Noa murmelt vaak voordat ze gaat slapen, dan piept ze en huilt ze zachtjes. Dat is wat anders dan volledig in paniek raken.


Laat los

Met Noa vind ik het eigenlijk allemaal wel meevallen. Er zitten moeilijke momenten bij. We zijn nu een week onderweg en Noa begint haar slaapritme weer aardig onder de knie te krijgen.


Hoe ik dat heb gedaan? Moeilijk te zeggen. Vallen en opstaan, uitproberen, troosten, knuffelen en een lange adem. Ik kan haar niet dwingen om te gaan slapen. Net zomin als dat ik haar kan dwingen iets te laten eten wat ze niet wil. Haal het gevecht eraf en dan wordt de energie ook beter. Het is zoals het is.


Omdat er zoveel verschillende adviezen zijn, is mijn verhaal ook niet heilig. Ik twijfel heel vaak of ik het wel goed doe. Ik probeer in ieder geval in de nachten niet meer problemen op te lossen. In het donker lijken problemen altijd veel groter dan ze zijn. Overdag blik ik wel even terug. Wat ging goed? Wat kan beter? En dan is er altijd weer een volgende nacht.

Heb je je wel eens afgevraagd waarom wij de enige wezens zijn die zoveel moeite hebben met het wel en wee van onze baby’s? Ons brein zit ons in de weg. We denken over alles na. We herinneren ons afgelopen nacht en kunnen bedenken hoe de komende nacht gaat verlopen. Het enige wat we nog niet kunnen is daadwerkelijk de toekomst voorspellen, dus laten we proberen dat dan ook niet te doen. Mijn tip: haal adem en laat het gevecht los. Het is zoals het is.


Maar je mag ook al mijn adviezen in de wind slaan. Doe vooral wat goed voelt!


Heb je zelf leuke anekdotes? Ik lees ze met plezier.

Taalvoutje ontdekt? Laat het mij weten.

0 keer bekeken

Contact

Bastion 58

3823 BR Amersfoort ​

Tel: +316 51 84 69 09​

info@lifestyle-lagom.com

© 2020 by Lagom Lifestyle